گزین گویه ها(1)

هیچ فهم مشترکی بین آدمها وجود ندارد.

هر آدمی همیشه تنهاست.

روایات روزمره(9)

تا امروز درک نمی‌کردم که وقتی یک نفر را خیلی دوست داری، وقتی آن‌قدر خاطرۀ خوب با هم دارید که حتی مرور کردنش، چندین و چند روز ازتان وقت می‌گیرد، وقتی که فکر می‌کنید یکی‌تان قرار است برای همیشه برود، دیگر همان لفظ «دوستت دارم» هم توی گلوی آدم گیر می‌کند؛ مجبوری بگویی: «مواظب خودت باش.» از صبح هرچه آهنگ غمناک بوده، یک‌جا جمع می‌کنی و همان‌طور که حرف می‌زنی و آشپزی می‌کنی و آن آدم عزیز زندگی‌ات را نگاه می‌کنی، هی این فکر را به گوشۀ ذهنت می‌رانی بلکه برود و دیگر سر و کله‌اش پیدا نشود: «رسید آن زمانی که نباید می‌رسید.»

هیچ چیز ندارم بگویم.

پ.ن.: لیلی عزیزم، یکی از سخت‌ترین خداحافظی‌های عمرم را با تو داشتم؛ امشب.